Zapotrzebowanie na kapitał związany z finansowaniem innowacji pojawiło się, na szerszą skalę, w XIX wieku w związku z rewolucją przemysłową dokonującą się w najszybciej rozwijających się krajach Europy Zachodniej i Stanach Zjednoczonych. Finansowania, obiecujących duże zyski pomysłów, podejmowały się w tym okresie przede wszystkim bogate osoby bądź rodziny i banki. To banki były pierwszymi instytucjonalnymi dawcami kapitału dla innowacyjnych przedsiębiorstw. Wiele banków działało w tym okresie w formie przedsiębiorstwa jednoosobowego bądź spółki osobowej. Przy takiej formie prawnej nabywanie udziałów, w rokujących szanse szybkiego rozwoju przedsiębiorstwach przemysłowych, wiązało się dla bankiera ze znacznym ryzykiem. Jeżeli angażował on nie własny kapitał, lecz środki pożyczone, to niepowodzenie przedsiębiorstwa udziałowego prowadziło go z reguły do bankructwa. Lecz było warto, gdyż nie istniały instytucje pośredniczące inwestowaniu. W związku z tym nie było potrzeby ustalania zasad podziału dochodów. Zwrot z dokonanej inwestycji, jeżeli zakończyła się powodzeniem był kalkulowany w momencie wprowadzania przedsiębiorstwa na giełdę.
Ubezpieczenia giełda daemon szkolenia bhp 